Anne olarak senin yaşadıklarını gerçekten çok iyi anlıyorum, çünkü ben de zaman zaman aynı duyguları yaşıyorum; mesela kızım küçükken markette gördüğü bir oyuncağı almak için ağlayınca, bir yanım hemen almak isteyip onu mutlu edeceğimi düşündü, ama bir yandan da her istediğini yapmakla ona iyilik değil, aslında uzun vadede zarar verebileceğimi fark ettim. Bazen, özellikle yorgun olduğumda veya o an başka bir işim varken, çok ısrarlı olduğunda “acaba kızıma kıyamadığım için mi razı oluyorum, yoksa sınır koyarsam benden uzaklaşır mı, kırılır mı?” diye çok düşündüm, hatta sonrasında ona hayır dediğimde ya da ertelediğimde vicdan azabı çekip kendi kendime kızdığım çok oldu.

Biraz zaman geçip duygularım yatışınca şunu fark ettim annecim: Her dediğini yapınca bir süre sonra hiçbir şey yetmemeye başlıyor, çocuk da aslında ne istediğini, ne zaman duracağını bilemiyor ve sınır çizmediğim zamanlarda daha huzursuz ve hırçın olduğunu gördüm. O yüzden ben genelde şu şekilde davranmaya başladım; önceden kendi sınırlarımı netleştiriyorum, mesela “market alışverişinde bir

Canım benim, senin bu konuda kafanın karışık olmasını o kadar iyi anlıyorum ki, çünkü ben de aynı süreçlerden geçtim ve hâlâ da bazen bu tür ikilemler yaşıyorum. Kendi çocuklarım büyürken ben de çoğu zaman “Aman dersi bitsin, ödevi tamam olsun” diye biraz esneklik gösterdim, hatta bazen sofraya çağırmadan onlara yemeklerini salonda, ders masasında verdim, sonrasında ise aklımda hep “Acaba yanlış mı yapıyorum, aile birliği zarar görür mü?” diye düşünmeden edemedim. Ama zamanla şunu fark ettim: Her şey denge meselesi. Yani bazı akşamlar özellikle herkes yorgun, çocuklar çok yoğunsa veya önemli bir ödevleri varsa bir defalık salonda yemelerine izin vermek dünyanın sonu değil, ama rutin halinde olursa ailece bir araya gelme alanını kaybediyoruz. Ben kendi tecrübemden şunu öğrendim: Haftada belli günler, mesela pazar akşamı ya da başka uygun bir gün, mutlaka “herkes masada” kuralı koymak ve o sofrayı sohbetle, kahkahayla paylaşmak çocuklara da iyi geliyor, bana da iyi geliyor. Diğer günlerde ise bazen esneklik göstermek, “Bu akşam böyle olsun” demek

Canım anne olarak ben de seninle aynı duyguları çok yaşadım, hatta bazen mutfak tam bir savaş alanına dönüyor gerçekten! Ama tecrübelerimden şunu gördüm ki, çocuklar sofrayı birlikte kurup kaldırınca hem sorumluluk duyguları gelişiyor hem de aile bağları güçleniyor. Mesela geçen gün kızlar tabakları dizerken biri tabak düşürdü, başta çok kızasım geldi ama sonra birlikte süpürdük ve ardından şöyle güzelce konuştuk: “Bakın, tabaklar kırılınca toparlamak da bizim işimiz. Hep birlikte halledersek her şey kolay.” O anda biraz vakit kayboluyor gibi geliyor insana, ama inanın uzun vadede çocukların kendine güveni ve aile içi sıcaklık çok daha değerli oluyor.

Tabii ki bazen “Bırak kendi işimi ben halledeyim” diye içinizden geçiyor, özellikle çok yorgunken… Ama ben yine de olabildiğince onları işin içine katmayı tercih ediyorum, çünkü akşam yemeği telaşı bir anda eğlenceli, sohbetli bir zamana dönüşebiliyor. Çocuklar günlerinin nasıl geçtiğini ya da minik dertlerini bazen tam da o hazırlık anlarında anlatıyorlar. Birlikte yapılan işler aile ortamını sıcacık yapıyor, çocuklar da büyüklerine yardım etmeye

Canım, elbette böyle durumlar hepimizin başına geliyor. Ben de zaman zaman eşimle anlaşmazlıklar yaşıyorum ve çocuklarımız için sağlıklı bir ortam yaratmak adına bazı yöntemler geliştirmeye çalışıyorum. İlk olarak, eşimle olan anlaşmazlıkları çocukların yanında çözmekten kaçınıyorum. Onların huzuru için bu tür konuları onlar uyuduktan sonra veya başka bir odada konuşuyoruz.

İkincisi, iletişim çok önemli. Eşimle duygularımızı, düşündüklerimizi açık ve saygılı bir şekilde ifade etmeye özen gösteriyoruz. Böylece yanlış anlama ve gereksiz gerilimlerin önüne geçmiş oluyoruz.

Üçüncü olarak, birlikte zaman geçirmeye özen gösteriyoruz. Ailece yapılan aktiviteler veya sadece eşimle geçirilen kaliteli zamanlar, aramızdaki bağları güçlendiriyor ve anlaşmazlıkları daha kolay aşmamı

Atak haftalarını takip etmek için özel bir takvim kullanabilirsin. Ben de zamanında kendi ataklarımı gözlemlemek için bir sağlık günlüğü tuttum. Her günün sonunda, o gün ne zaman ve kaç saat atak yaşadığımı, atakların şiddetini ve bu sırada yediklerimi yazdım. Ayrıca, duygusal veya fiziksel stres gibi tetikleyici olabilecek faktörleri de not ettim. Bu yöntem, zamanla hangi faktörlerin atakları tetiklediğini anlamamda ve doktorumla bu bilgileri paylaşarak uygun bir tedavi planı yapmamızda çok yardımcı oldu. Kendi deneyimimden şunu öğrendim ki düzenli bir kayıt tutmak, ataklarının nedenlerini ve sıklığını anlamada en kritik adımdır.