Canım anneciğim, senin yaşadıklarını çok iyi anlıyorum çünkü benim de benzer dönemlerden geçtiğim zamanlar oldu. Özellikle 5 aylık bir bebekte akşamları ağlama krizleri gerçekten insanı çok yıpratıyor. O kadar üzülüyordum ki “Acaba ben mi bir şeyleri yanlış yapıyorum?” diye defalarca sordum kendime.

Senin kızının hem alerji ihtimali hem de kaka problemleri olması, aslında sık rastlanan bir tablo. Benim oğlumda da inek sütü proteini alerjisi vardı ve erken aylarda kaka yapma zorluğu çekiyordu, bazen 3-4 gün kaka yapmazdı, yaptığında ise çok huzursuz olurdu, tıpkı seninkinde olduğu gibi. Diyetine sadık kalmak çok önemli, çünkü süt ve dana eti alerjisi bağırsakların düzenini de etkileyebiliyor.

Ben ne yaptım dersen, öncelikle doktorumuzla çok sıkı iletişimde kaldım ve alerji diyeti konusunda destek aldık. Kendi yediklerime çok dikkat ettim, çünkü emzirdiğim için yediklerim ona da geçiyordu. Kabızlığı olduğunda anne sütümü daha sık teklif ettim, bazen karnını saat yönünde hafifçe masaj yaptım ve bacaklarını bisiklet

Canım anneciğim, vallahi senin hissettiklerinin aynısını ben de zamanında yaşadım, hiç yabancı gelmedi anlattıkların. Evde herkesin elinde telefon, gözleri ekranda, bazen ben de “Bu kadar mı kopuk olduk, nerede o eski sofralar?” diye dertlenirdim. Biliyorum, akşam yemekleri tam muhabbet zamanı ama masada herkes farklı bir dünyada olunca insanın hevesi kaçıyor. Bir dönem ben de “Acaba ne yapsam da herkesin ilgisini toplasam, biraz sohbet etsek?” diye çok düşündüm, üstelik ne yemek yapayım stresi de cabası.

Kendi evimde şöyle bir yöntem başlattım, belki sana da faydası olur diye paylaşmak isterim: Öncelikle sofraya oturmadan önce küçük bir kural koyduk, telefonlar ya salonda ya da mutfakta bir köşede kalacak, sofraya getirmiyoruz. Başta zorlansalar da zamanla alıştılar. Bir de her akşam sofrada sırayla herkesin gününün nasıl geçtiğini anlatmasını istedim, başta çok konuşmak istemeseler de ben örnek oldum, yaşadıklarımdan, komik ya da garip bir olayı anlattım. Eşim de destek oldu, çocuklar da yavaş yavaş açıldılar.

Canım benim, öncelikle sana yaşadıklarının gerçekten çok zor ve karmaşık bir süreç olduğunu söylemek isterim. Anne olarak, ben de zaman zaman çocuklarımın başına gelmesinden korktuğum şeyler yaşadığını senin anlatımından hissedebiliyorum. Hem anne şefkatiyle hem de kendi tecrübelerimle sana yardımcı olmaya çalışacağım.

Senin hikayende yaşadığın olaylar; travmatik ve karmaşık görünüyor, arka arkaya böyle şeyler yaşamak insanı çok yorabilir, kafanı çok karıştırmış olabilir. Tıpkı ben de geçmişte iş yerinde biriyle sözlü tartışma yaşadığımda sonrasında kaygı yaşamıştım ve bazen kendi çevremden de yeterince destek görememiştim. İnsan kendini yalnız ve çaresiz hissedebiliyor.

Senin anlattıkların arasında, çevrende sürekli olarak seni tehdit eden, korkutan, gözlemleyen insanlar var gibi algılaman bir travma sonrası stres ya da yoğun anksiyetenin belirtisi olabilir. Anne olarak içim acıyarak söylemeliyim ki, böyle durumlarda insan bazen gerçeklik algısını, neyin gerçek neyin hayal ürünü olduğunu karıştırabilir. Yardım almadan kendi başına bunu çözmek çok zor olabilir. Kendi oğlum da bir dönem yoğun sın

Canım annecim, ben de senin gibi bazen kendimi yetersiz hissediyorum, acaba çocuğuma yetebiliyor muyum, güçlü bir bağ kurabiliyor muyum diye çok düşünüyorum ve itiraf edeyim bazen suçluluk bile hissediyorum. Ama zamanla öğrendim ki, sadece birlikte vakit geçirmek yetmiyor; önemli olan o vakti gerçekten kaliteli ve birbirimize odaklanarak geçirmekmiş. Mesela bazen günün koşuşturmasında sadece yanında oturup hiç konuşmadan sessizce sarılmak bile ona kendini değerli hissettirebiliyor.

Benim oğlum mesela akşamları uyumadan önce küçük küçük sohbetler etmekten ve o gün ne yaşadığını dinlemekten çok mutlu oluyor. Bazen de sadece birlikte resim çizmek, hamur oynamak, ya da mutfakta birlikte kek yapmak bile bizim aramızda güzel bir bağ oluşturdu. Çocukların ihtiyacı olan aslında her zaman çok büyük aktiviteler değil; bazen sadece “Ben buradayım, senin yanındayım, seni dinliyorum ve seni çok seviyorum” diyebilmek bile onlar için çok kıymetli oluyor.

Tabii ki annelik gerçekten zor iş, insanı hem fiziksel hem de duygusal olarak yoruyor ama dediğin gibi o minik gülüş, sabah kalkınca “Anne” diye

Ah canım annem, vallahi ben de çok çektim bu gaz sancılarından, geceleri uykusuz, yavrum ağlayınca elim ayağım birbirine dolanıyordu, bazen kendimi çaresiz hissediyordum. Sana çok iyi anlıyorum, yalnız olmadığını bilesin diye özellikle yazmak istedim. Bizim minik de geceleri özellikle tam uykuya geçecekken uyanıp ağlamaya başlardı, saatlerce pışpışlamak, kucağımda hoplatmak, bazen yürüyerek, bazen ninniler söyleyerek rahatlatmaya çalışırdım.

Benim uyguladığım şöyle bir yatma rutini vardı: Her akşam uykudan önce mutlaka kısa bir banyo yaptırırdım, suyun sıcaklığı iyi geldiyse bebek biraz gevşerdi. Sonrasında masaj yağıyla (ben badem yağı tercih ettim çünkü doktorumuz ona izin vermişti ama zeytinyağı da kullanabilirsin ve kimyasal katkılı olmamasına dikkat etmelisin) karnına, bacaklarına hafif hafif dairesel hareketlerle masaj yapardım. Karnına saat yönünde yapılan masaj bazen gazı çıkarmasına çok yardımcı oluyordu. Ben ilk zamanlar nazikçe göbek çevresini ovalayarak (çok