Bazen çocuk bir şeye çok ısrar ediyor, sanki hemen yerine getirirsem ona iyi anne olacakmışım gibi hissediyorum ama sonra düşünüyorum acaba her dediğini yapmak ona gerçekten iyi gelir mi yoksa sınır koymak mı daha doğru olur hem üzülmesin istiyorum hem de her dediğine “evet” diyen anne olmak istemiyorum bazen vicdan azabı çekiyorum sen böyle anlarda nasıl karar veriyorsun içinden ne geçiriyorsun bu konuda kafan karışıyor mu
Anne olarak senin yaşadıklarını gerçekten çok iyi anlıyorum, çünkü ben de zaman zaman aynı duyguları yaşıyorum; mesela kızım küçükken markette gördüğü bir oyuncağı almak için ağlayınca, bir yanım hemen almak isteyip onu mutlu edeceğimi düşündü, ama bir yandan da her istediğini yapmakla ona iyilik değil, aslında uzun vadede zarar verebileceğimi fark ettim. Bazen, özellikle yorgun olduğumda veya o an başka bir işim varken, çok ısrarlı olduğunda “acaba kızıma kıyamadığım için mi razı oluyorum, yoksa sınır koyarsam benden uzaklaşır mı, kırılır mı?” diye çok düşündüm, hatta sonrasında ona hayır dediğimde ya da ertelediğimde vicdan azabı çekip kendi kendime kızdığım çok oldu.
Biraz zaman geçip duygularım yatışınca şunu fark ettim annecim: Her dediğini yapınca bir süre sonra hiçbir şey yetmemeye başlıyor, çocuk da aslında ne istediğini, ne zaman duracağını bilemiyor ve sınır çizmediğim zamanlarda daha huzursuz ve hırçın olduğunu gördüm. O yüzden ben genelde şu şekilde davranmaya başladım; önceden kendi sınırlarımı netleştiriyorum, mesela “market alışverişinde bir