Hepimiz aynı telaşın içindeyiz. Gün içinde yemekti, bulaşıktı, evi toplamak derken saat nasıl geçiyor fark etmiyoruz bile. Ben de bazen çocuklarıma yeterince vakit ayıramadığımda kendimi kötü hissediyorum. Ama sonra şunu fark ettim: kaliteli zaman, illa saatlerce sürecek dev etkinlikler demek değilmiş

Ben artık her gün kısa ama gerçekten “var olduğum” anlar yaratmaya çalışıyorum. Mesela akşam yemeğini hazırlarken onlardan biriyle birlikte salata yapmak… Hem sohbet ediyoruz hem birlikte bir şey başarmış oluyoruz. Ya da yemek sonrası hep birlikte 10 dakikalık bir kutu oyunu oynuyoruz. Küçük ama çok kıymetli anlar oluyor