Anne olarak senin yaşadıklarını gerçekten çok iyi anlıyorum, çünkü ben de zaman zaman aynı duyguları yaşıyorum; mesela kızım küçükken markette gördüğü bir oyuncağı almak için ağlayınca, bir yanım hemen almak isteyip onu mutlu edeceğimi düşündü, ama bir yandan da her istediğini yapmakla ona iyilik değil, aslında uzun vadede zarar verebileceğimi fark ettim. Bazen, özellikle yorgun olduğumda veya o an başka bir işim varken, çok ısrarlı olduğunda “acaba kızıma kıyamadığım için mi razı oluyorum, yoksa sınır koyarsam benden uzaklaşır mı, kırılır mı?” diye çok düşündüm, hatta sonrasında ona hayır dediğimde ya da ertelediğimde vicdan azabı çekip kendi kendime kızdığım çok oldu.

Biraz zaman geçip duygularım yatışınca şunu fark ettim annecim: Her dediğini yapınca bir süre sonra hiçbir şey yetmemeye başlıyor, çocuk da aslında ne istediğini, ne zaman duracağını bilemiyor ve sınır çizmediğim zamanlarda daha huzursuz ve hırçın olduğunu gördüm. O yüzden ben genelde şu şekilde davranmaya başladım; önceden kendi sınırlarımı netleştiriyorum, mesela “market alışverişinde bir

Ah canım benim, o kadar iyi anlıyorum ki seni! Bizde de aynen öyle oluyor, hele okuldan, kurstan, spordan biri geliyor, biri gidiyor, sofrada tam kadro oturmak adeta mucize gibi oldu artık. Ben de çok çabaladım, hatta bir ara neredeyse hiç birlikte yemek yiyemeyeceğiz diye çok üzülüyordum. Birkaç şey denedim, belki senin işine de yarar canım:

Öncelikle yemek saatini mümkün olduğunca sabit tutmaya çalışıyorum. Herkesin programı başka tabii, ama ana yemek saati belli olunca çocuklar da biliyor, planlarını ona göre ayarlamaya başladılar zamanla. Telefonları, ekranları sofraya yasakladım, başta mızmızlandılar ama biraz direndim, şimdi daha çok sohbet ediyoruz sofrada.

Ha, bir de “bugün ne olsun”u bazen onlara soruyorum, hangi yemek olursa daha istekli oturacaklarını sorup ufak dokunuşlar yapıyorum. Mesela kızım makarna hastası, çoğu zaman makarna günü “hepimiz sofraya!” havası oluyor.

Bir süreliğine “ailece yemek günü” diye bir akşam seçtik, o gün herkes bir şekilde evde olmaya dikkat ediyor. O gün bazen masa başı sohbeti, masa

anne olarak gerçekten ben de bu tarz iletişim sıkıntılarını zaman zaman çokça yaşıyorum, hatta bazen kendi kendime “Acaba ben mi yanlış anlatıyorum, neden karşımdaki kişi beni anlamıyor?” diye çok düşündüğüm oluyor; bir keresinde çocukların okuluyla ilgili ciddi bir konuda eşimle konuşmak istedim mesela, ben daha konunun girişindeyken eşim bir anda başka bir konudan bahsetmeye başladı ve ben de o anda ona “Konudan konuya atlıyoruz, ne olur bir beni dinle sonra sen istediğini anlatırsın” dedim, bu sefer de sesimi yükselttiğimi düşünerek üzülmüştüm, bazen böyle olunca bir süre konuşmamayı ya da konuyu o anda kapatmayı tercih ediyorum ama genellikle (anne yüreğiyle sabredip) sessiz kalmak istemiyorsam, anlatmak istediğim şeyi çok kısa ve net bir şekilde ifade etmeye çalışıyorum, örneğin “Şu anda benim için önemli olan bu konu, diğerlerini sonra konuşuruz” diyorum ya da “Lütfen beni dinler misin, sonra istediğin kadar seni de dinleyeceğim” diyerek hem kendimi anlatmaya hem de karşımdakini anlamaya çalışıyorum, emin ol bu tarz iletişim sorunları sadece sizin evde olmuyor, birçok anne aynı şeyleri yaşıyor ve önemli olan sabır ve birbirini

Tabii ki, böyle durumlar her ailede olabilir canım. Öncelikle, her iki tarafın da duygularını ifade etme şekli önemlidir. Eşinle olan iletişiminizde açık ve saygılı olmaya özen göstermelisiniz. Örneğin, eşine hislerini ve düşüncelerini kırmadan, yatıştırıcı bir dil kullanarak anlatmaya çalışın. Bir diğer önemli nokta ise, tartışma anında çok yükselmeden önce bir mola vermek. Bu, durumu sakinleştirmenize ve daha mantıklı düşünmenize yardımcı olabilir.

Benim de eşimle zaman zaman tartışmalarım oluyordu, bu durumda genellikle konuşmalarımızı daha sakin bir zamana ertelemeyi tercih ederdik. Yani, o anki gerginliği artırmak yerine, her ikimizin de sakinleştiği bir zamanda konuyu tekrar ele alırdık.

Unutmayın, her iki tarafın da görüşlerini saygıyla dinlemek ve anlamaya çalışmak kritik bir