Canım anne, seni o kadar iyi anlıyorum ki… Ben de kızım büyürken aynı duyguları çok yoğun yaşadım. Zaman su gibi akıyor, her anı unutacak mıyım korkusu gerçekten tarif edilemez bir şey. Ben de kendi kendime “İleride keşke daha çok yazsaydım, fotoğraf çekseydim,” dememek için bir bebek defteri hazırlamaya başlamıştım. Şöyle yaptım: Renkli bir defter aldım, hem fotoğraflarını yapıştırdım hem de önemli anlarını yazdım. Mesela ilk defa kendi kendine “anne” deyişini, ilk adımlarını, komik hallerini, favori oyuncaklarını, yaşadığımız küçük günlük hikayeleri, hatta bazen yalnızca duygularımı, nasıl bir annelik hissiyle dolduğumu kısa notlarla ekledim. Araya el izi, ayak izi gibi küçük sürprizler de kattım.

Telefonumda ya da bilgisayarda sakladığım fotoğraflardan seçtiklerimi bastırdım. Simli kalemlerle minik süslemeler, renkli stickerlar, bazen onun çiziktirdiği kâğıt parçalarını bile koydum. Yıllar sonra açıp baktığımızda birlikte hem gülmek hem hüzünlenmek varmış

canım kızım, anne olarak ben de eskiden benzer bir şey yaşamıştım; ayağım futbol topuna sertçe vurunca çok şişmiş ve acısı parmaklarıma kadar yayılmıştı. O zamanlar hemen buz koyup ayağımı yukarı kaldırmıştım, biraz rahatlatmıştı ama ağrı devam edince ben de ertesi gün hastaneye gitmiştim ve çatlak var diye alçıya almışlardı. Sen de mutlaka bugün ayağını fazla zorlamadan, buz koyup yüksekte tutmaya çalış, yarın da acile gitmen çok iyi olur, çünkü bazen çatlak gibi şeyler hemen anlaşılmıyor. Anne olarak seni çok iyi anlıyorum, inşallah ciddi bir şey çıkmaz ama dikkatli olmanı isterim, geçmiş olsun kuzum.